I to był temat kolejnych zajęć. Czwartkowe spotkania nadal zaliczamy i mamy nadzieję, że to się nie zmieni. Zdalnie też można, ale to już nie to. Bo, nie wywalimy po raz kolejny korków za pomocą czajnika, (co to nie chce dopasować się z prądem przemiennym który w gniazdach rządzi), i nie zagadamy Trenera, który dzielnie walczy by przegadać nasze rozmowy nie na temat, (a przecież my posiadamy podzielność uwagi :). Póki co, to jednak pracujemy w grupie i realizujemy kolejne projekty.

Oczywiście wszystko jest pod kontrolą i jak należy 🙂 Nikonek też reżimie sanitarnym) 🙂

Tym razem zmierzyliśmy się z portretami, które nas określają. Robiliśmy je sobie nawzajem, ku uciesze fotografujących i fotografowanych. Oto jak nam to wyszło 🙂

ALICJA – jak widać powyżej, Rodzinę stawia na najwyższym podium. Nasze serca pokonują czas i przestrzeń, a gdy nadchodzi pora przyjazdów, cieszymy się z bliskości. Potem znowu stawiamy na półce kolejny kadr ze wspólnych wakacji i odliczamy czas do kolejnego spotkania :). Szczęśliwego, wspólnego przebywania. Oby było go jak najwięcej!

JÓZEF – Gdy praca jest jednocześnie pasją, to można powiedzieć, że się ma szczęście! Nawet na emeryturze, kolej dla Niego nadal jest czymś, co jest nie tylko wspomnieniem przepracowanych lat i przemierzonych na kołach parowozów kilometrów, to również nadal temat, do którego się wraca nie tylko we wspomnieniach, ale także z aparatem w ręku. By rejestrować płynący czas, a wraz z nim zmiany które ze sobą niesie. Niech semafory będą zielone, a koła pociągów, wybijają rytm dobrego czasu 🙂

KASIA – Tu sprawa jest jednoznaczna! Nie tylko lubi fotografować, ale i przemierzać (jak tylko się da i gdzie się da), świat w większych i mniejszych kawałkach. Z mapą przed sobą, z kompasem w serduchu , szwendaczy się i chłonie świat po całości. Cóż, wyraźnie nie jest to Kanapowiec, ale Szwendacz Wszędobylski! Bezpiecznych szlaków i ciekawych ludzi do poznania :).

BAŚKA – czyli, jam ci to. No cóż, wytłumaczę się dlaczego tak. To prawda, dosyć często zdarza mi się używać powiedzonko „wokoło komina”, a to wtedy, gdy piszę, że szwendaczyłam się z aparatem niedaleko domu i że kadry są z mojej okolicy. Cóż, jakoś mi się to przykleiło do pamięci i koniec. (dlatego stanęłam do portretu w „komin” zawinięta :). A że Marek i Sylwia „robią” za moja fizis, to przecież oczywiste! Mamy wspólną pasję, patrzymy na to co wokoło przez obiektywy i lubimy być z takimi jak my. Po prostu. Fotografia to jedna z naszych pasji. A po za tym…, w kupie milej! 🙂 Obyśmy się mogli wspólnie jeszcze długo cieszyć z kadrów robionych nie tylko „wokoło komina” 🙂

MAREK – Człowiek wielu pasji i talentów! Jak widać powyżej, nie tylko fotografia go kręci, ale także malarstwo. Robi to co lubi, co chce robić i co sprawia mu frajdę. A że robi to dobrze, świadczy fakt, że na niejednej ścianie i w wielu domach, wiszą prace z jego podpisem. Niech Ci się blejtramy kolorami barwią, migawka niech strzel, zoom przybliża, a obiektyw dostrzega to, co warte uwiecznienia! Pięknych kadrów i wspaniałych obrazów 🙂

PAJĄCZEK (Basia2) – Paletą barw posługuje się odważnie. Potrafi „upiększyć” każdą kobitkę ( pana też jak będzie potrzeba), a że robi to co lubi, wyniki są na wysokim pułapie. Jak śpiewał pewien pan „śpiewać każdy może…, ” tak i malować każdy może, ale żeby twarz była do pokazywania, (a nie do siedzenia), to już nie każdy. Pajączek potrafi i jakby co, to za moją protekcją można w kolejce przeskoczyć kilka miejsc 🙂 Pajączku! Niech w Twoim kuferku znajdą się palety z kolorowej tęczy, a pędzelki z najwyższej półki! Satysfakcji na co dzień i od święta! 🙂

SYLWIA – Nie tylko pizzę pokroi jak należy i nożykiem utnie co nie co, ale słodkości doniesie, tort niespotykanej piękności i smakowitości udzierga, galaretkę taką zrobi, że aż szkoda zjeść (taka nadobna jest). Jednym słowem, (no dobra, kilkoma) …., Sylwia w żywieniu na słodko i na ostro spełnia się po całości. A że wkłada w to całą duszę i serca kawałek, więc rezultaty są takie, że klękajta narody! Mówię to z całą odpowiedzialnością! Widziałam, jadłam, nie….! pożerałam i…, i co tu więcej mówić! NIEBO W GĘBIE BYŁO I JUŻ! Więc…, szalej w kuchni Kobieto, talentem dekoruj co upichcisz, a potem to sfoć, by inni mogli się choć oblizać 🙂 (a nam może nie tylko w kadrach przyniesiesz? 🙂

TENIA – Nie liczy godzin ni lat…, uśmiech to dla Niej codzienność, szajba też czasem odpala (ale ta pozytywna), z dystansem do siebie i życia, ale i z przymrużeniem oka. Dla Niej szklana zawsze jest do połowy pełna, w duszy zawsze maj i choć tu i ówdzie coś szczyknie, to przecież tylko normalność, więc…, zaakceptuj i do przodu (cokolwiek to znaczy) 🙂 CARPE DIEM Teniu! 🙂

PRZEMO – Zabawa fotografią i zgłębianie jej możliwości. Bo świat widziany przez obiektyw to prostokąt wycięty z całości, ale gdy tych prostokątów będą setki, wystarczy połączyć je jak puzzle, by stały się składową codzienności, przeszłości i teraźniejszości. Gdy się robi to, co się lubi, przyjemność jest tym większa, im większe są nasze potrzeby w tej materii. Niech każdy kolejny kadr będzie spełnieniem, ale jednocześnie niedosytem popychającym do jego zaspokojenia. Niech apetyt rośnie miarę jedzenia! SMACZNEGO! 🙂

To na tyle. Do zaklikania 🙂

Kolejne zajęcia i kolejne wyzwania. Tym razem sprawdzaliśmy, co może wyczyniać latarka uziemiona sznurkiem i podwieszona pod sufitem. Przeżycia bardzo ciekawe, zwłaszcza jeśli chodzi o doznania fizyczne jak i psychiczne.

Wklepując „fizyczne” miałam na myśli nasze karkołomne ostrzenie z pozycji już nie żaby, ale przewróconego na grzbiet chrząszcza. (dowód poniżej).

A wklepując „psychiczne”, miałam na myśli to, co nam się pod sufitem „wyprawiało”. (dowód poniżej – autor- Trener).

Pokładaliśmy się więc posłusznie na podłodze, czas, przysłona i ostrość ustawione, latarka puszczona w ruch sama sobie, światło zgaszone i…, POSZŁO!

Muszę przyznać, że ” maziaje” wychodziły super. Każdy inną formę przybierał i zawsze to była spora niewiadoma. A jak i co nam wychodziło, to jak zwykle…, TO CO PONIŻEJ. 🙂

I tak to kolejne umiejętności przyswoiliśmy, kolejne tajniki fotografii zostały odtajnione, a my po raz kolejny spędziliśmy czas w super gronie, z super ludźmi, w super atmosferze i nawet maseczki jakoś mniej przeszkadzały. Więc…, za chwilę ostatnie w tym roku spotkanie, ale z nadzieją na kolejne już w nowym roku.

Do zaklikania zatem i TRZYMAJCIE SIĘ ZDROWO! 🙂

Muszę przyznać, że ostanie zajęcia były nad zwyczaj urokliwe i dla ciała i dla duszy. Tak jak fizyczność, tak i duchowość zostały nakarmione do syta! Ale od początku! Fotografię kulinarną mieliśmy przerabiać i przerabialiśmy!

Koleżanka Sylwia cudeńka kulinarne produkuje i to takie, że człowiekowi szczęka (i nie tylko) z podziwu opada! I z nami było tak samo! Jak już pozbieraliśmy pospadane szczęki ( i nie tylko i z podziwu!) to w zachwycie ruszyliśmy do pracy! A za zadanie mieliśmy sfocić to co Koleżanka Sylwia udziergała i to jak najlepiej! Że to dzieła sztuki, to sami przyznacie, a że smakowały jak milion dolarów, to ja, jak i reszta fotografujących Balansowiczów poświadczyć może, gdyż po pracy, pożarliśmy wszystko do ostatniego okrucha!

A jak do tego się zabieraliśmy i jak nam wyszło? No nie było łatwo, bo co człek z aparatem podszedł do tych śliczności, to zamiast zwalniać migawkę, miało się ochotę sięgnąć i choć kawałek zjeść, ale walczyliśmy z pokusą dzielnie, choć nie do końca, bo ktoś nie wytrzymał i paluchem po kremie przejechał!

Jak widać powyżej, łakomstwo zostało tymczasowo opanowane (z wyjątkiem tego palucha) i skupiliśmy się na sprzęcie którym mieliśmy dokumentować owe „cudeńka”! Każdy z nas starał się sfocić je jak najsmaczniej i jak najbardziej kolorowo, co by oglądający te kadry musieli je posiąść tak jak i my! :).

Jak nam to wyszło, to poniżej, i choć fotografia nie przekaże smaku i zapachu, to wierzcie nam, było niebo w gębie i uczta dla wszystkich zmysłów! 🙂

Jak widać powyżej, moje wcześniejsze pisanie pełne zachwytu nad „dziełami” Koleżanki Sylwii było ze całkowicie uzasadnione, bo jedynie co można byłoby jeszcze dodać, to tylko to, że nasza Koleżanka duszę artystki posiada i to nie tylko w kwestii fotografii ale i w kulinarnej dziedzinie. Ja prywatę ( a co! adminem jestem! 🙂 ), pozwolę sobie tu uiścić i dodam, że co jak co, ale torcik z reniferami to sobie zamówię! Były zajefajny!!!! :)))) Jakby co, to SMACZNEGO i do ZAKLIKANIA 🙂

Kolejne zajęcia czwartkowe, ale tym razem zaczęliśmy od dużego pałacu czyli, od fotografii, które zaistniały w holu Pałacu Książęcego, jako pokłosie projektu „Efekt Żagań”.

Kilkoro „Balansowiczów” brało udział w tym projekcie i ich kadry znalazły się na pałacowych ścianach, więc, jako że „najłatwiej uczyć się na własnych przykładach i błędach,” tak więc Trener postanowił, że kolejne zajęcia rozpoczną się właśnie tam i palcem wytknie co było cacy, a co blee, I tak, słowo stało się ciałem!

W pierwszej kolejności trzeba było się zorganizować logistycznie. Najłatwiej wiedzę przyswaja się na siedząco, więc ławki zastane przystosowano do wymogów zebrania.

Jak już wszystko stało na własnym miejscu, można było zająć miejsca przynależne czyli, my na ławkach na siedząco, Trener przed, na stojąco. (podobno tak się lepiej mówi).

Więc słuchaliśmy! Trener rozebrał foty na czynniki pierwsze i pokazał, co ma w kadrze być czyli…, podstawowe zasady kompozycji”. Jak to ugryźć, jak nie przewracać co ma stać, jak ułatwić oglądającym patrzenie w kadr tak, jak byśmy chcieli by patrzył i jak się podeprzeć MOCNYMI PUNKTAMI.. I tu ZŁOTY PODZIAŁ się ukłonił!!

Jednym słowem.., (nie żeby Trener w nas nie wierzył, ale tak na wszelki wypadek przypomni, co by nam się nie zapomniało!) że, o tej piątce, to mamy pamiętać tak, jak o picie do skarbówki! TRÓJPODZIAŁ, RAMKA, LINIE, SYMETRIA, KADR CENTRALNY.

I tak, przypominaliśmy sobie, douczaliśmy się i wreszcie nadszedł moment by wstać (dotyczyło to tych co siedzieli) i przejść od analizy prac wiszących, znaleźć w nich nie tylko złoty podział, ale też i ramkę i symetrię i całą resztę. No to szukaliśmy!

I tak to wędrowaliśmy od kadru do kadru i szukaliśmy nie tylko złotych podziałów, ale także mieliśmy przyjemność oglądania fotografii w tak dużym formacie (co jest naprawdę przyjemnością), jak i przebywania w miłym (wiadomo!) towarzystwie.

Gdy już wszystko omówiliśmy, ławki przenieśliśmy na swoje miejsce, ubranka zwiesiliśmy na sobie i ruszyliśmy do naszego miejsca przynależnego, czyli do pałacyku i drugiej części zajęć czwartkowych.

Drugą część zajęć wypełniło nam przeglądanie dwóch zadań. Jedno zaległe, drugie bieżące. Co za zadania? Ano, nasz Trener, obdarowuje nas (kolejno) CZYMŚ. Czymś, bo nie wiemy co dostajemy. Jest to szczelnie opakowane i obdarowany dopiero w domu (chyba, że w drodze do domu, bo z ciekawości nie zdzierży) rozpakowując, dowiaduje się co otrzymał. Zabawa polega na tym, że ma z danym przedmiotem stworzyć kilka kadrów, które nam opowiedzą jakąś historyjkę z „darowizną” w roli głównej. Zabawa przednia, choć czasem trzeba się nabiedzić by sprostać wymaganiom, ale kreatywność rośnie w nas, jak przysłowiowy szczypiorek na wiosnę! W ten czwartek były dwie historie. Jaki gadżet był w roli głównej poszczególnych historiach? Może zgadniecie sami? Oto pierwsza!

SYLWIA

BAŚKA (czyli jam co to)

I takie to historie się zadziały. U Sylwii? Wiadomo! Dostała do poćwiczenia ciężarki (niezwykłej urody), poćwiczyła, namęczyła się i zasłużoną nagrodę skonsumowała.

U mnie? W gazecie (papierowej zresztą i to ona w roli głównej)), ogłoszenie znalazłam że samochód do sprzedania i to jaki!( na necie sprawdzony wygląd sprzedawanego cuda). Powyżej widać jaki pod wskazanym adresem był cud. Więc gazeta won! Chyba poszukam hulajnogi!!!(wiem, gazeta na ulicy, segregacja itd, ale została podniesiona i oddana darczyńcy, bo podobno jeszcze nie przeczytał). 🙂

I tak to minął nam kolejny czwartek i zaistniał dziś na blogu. Pooglądajcie, poczytajcie i wracajcie tu. Jest tu dla Was zawsze miejsce jak i na naszych zajęciach fotograficznych. ZAPRASZAMY i do…. ZAKLIKANIA!

Kolejny czwartek i kolejne zajęcia foto. Zapowiedziane przebieranki, różne persony na ścianki i oczywiście migawki trzask! Tak było! Nadchodzący Halloween zobowiązuje i jak Trener nakazał, tak my grzecznie w inne szmatki weszliśmy i czas magii się zaczął. Pracowaliśmy uczciwie.!

Ale jak widać poniżej, niektórzy korzystając z faktu, że wszyscy pracą zajęci, podjadali

. Nie dziwię się, bo smakowitości były, a zwłaszcza babka dyniowata, kości i duchy bezowe takoż.

Najważniejsze, że podjadacze nie zdołali pochłonąć wszystkiego i coś tam dla nas zostało.

Że to nie jest tak jak wygląda? Że to tylko mały kawałeczek? no tak…. . Każdy tak się tłumaczy! Łasuchy jedne! I to Trener taki przykład daje?

Jak widać powyżej, nie wszystkie panie boją się myszy! Wróżka Tenia z uśmiechem do stworzonek i z podziwem dla partnera! To się nazywa mieć zdrowe zęby!!!

Pracowaliśmy i z przodu obiektywu i z tyłu. Byliśmy i modelami i fotografującymi. Było pracowicie, zabawnie, smacznie i wesoło. Co nam wyszło? Jakimi byliśmy modelami, a jakimi fotografami? Oceńcie sami, ale…., bądźcie wyrozumiali, bo wróżkami, czarownicami, piratami i innymi personami byliśmy po raz pierwszy! To tyle względem wprowadzenia, a teraz… ZAPRASZAMY W ŚWIAT FANTAZY. 🙂

SYLWIA

ALA

BAŚKA

JÓZEF

KATARZYNA

MAREK

PAJĄCZEK

PRZEMO

SYLWIA

TENIA

I tak to wyglądało. Takie z nas były persony i tacy fotografowie. Czy sprostaliśmy? Czy potrafiliśmy wykorzystać i możliwości sprzętowe i wiedzę wtłaczaną nam przez Trenera? Myślę, że może nie po całości, ale w „większej” połowie się mieścimy!

Najważniejsze, że zabawa było przednia, słodkości słodkie, kawa gorąca i pachnąca, herbata pachnąca i też gorąca (przynajmniej na początku), a my rozgrzani emocjami, z wypiekami na twarzy (bo i pomieszczenie małe i nas sporo, (o gorącu z radości nie wspomnę) wieczór spędziliśmy z przyjemnością. Jak co czwartek.

Na koniec Trener zaprosił wszystkich do wspólnego zdjęcia, co by na pamiątkę i dla potomności pozostało namacalne! Czyż nie wyszliśmy jak …., no dobra…, już kończę, ale pamiętajcie! Drogę do nas znacie, więc ZAPRASZAMY za tydzień i do….,

ZAKLIKANIA!

A co to jest to FLAT LAY? To nic innego jak ujęcie sceny, zawierającej różne przedmioty i ułożone na płaskiej powierzchni, z góry – czyli z tzw. lotu ptaka. To właśnie zajęło nam kolejne godziny czwartkowych zajęć.

Najpierw teoria, a następnie „prace ręczne” i „radosna twórczość nasza pod tytułem ” moje jesienne flat lay”. Tu trzeba nadmienić, że jesień należało sobie przynieść i to co się doniosło z tego się brało.

Ale że jesteśmy bardzo solidarni, więc każdy kto chciał, podbierał jesienne akcesoria innych „twórców”. Jedno jest pewne! Nie jesień przytargana przez nas była tu najważniejsza, ale wyobraźnia, kreatywność i poczucie humoru. Jak będzie można dostrzec poniżej, wyobraźnia i kreatywność śmigała po pracowni aż miło! Humor też był!

Więc na początek…, tak się do tego zabieraliśmy!

Jedni skończyli, inni nadal tworzyli, a że trochę ciasnawo mamy, więc, każdy kto zszedł z podłogi, i się nie plątał po metrach kwadratowych, był na wagę złota! Józef był, bo biorąc pod uwagę że człek słusznej postury, więc i słuszną powierzchnię zwolnił! Ku uciesze tych co nadal po podłodze kucali! Tak czy siak, nadszedł czas, że wszyscy skończyli i możemy teraz pochwalić się tym co nam z tego „lotu ptaka”. a raczej ze szczebelek drabiny (i nie tylko) wyszło! Oto nasze próby jesiennego FLAT LAY!

I TO BYŁOBY NA TYLE W TEMACIE FLAT LAY w jesiennych barwach. Ale to nie wszystko! W domu mamy zrobić kadry w takiej właśnie fotografii, tyle że mają one określać nas, nasze ja! Tak więc na dzisiaj koniec klepania. Idę się określać! sama jestem ciekawa co mi wyjdzie! 🙂

No to…. , Do zaklikania i dzięki że zaglądacie!!

Kolejne zajęcia i na tapecie PORTRET. Czy wiecie, że ogniskowa to bardzo groźne „narzędzie” ? Za jej pomocą można zrobić piękny portret (np. przyjacielowi), ale i niezłą karykaturę (np. wrednocie jakiejś)!

My już wiemy, bo na własnej skórze i własnym portrecie odczuliśmy to mocno. Bo wiadomo, że najlepiej uczyć się na własnych błędach (chyba, że człek nieomylny jest, to błędów zapożyczać u bliźniego musi). Widać Trener też tą maksymę podziela, bo ” no to robimy jedni drugim, po kolei, zgodnie z ruchem zegara” – rzekł, a my grzecznie i z zapałem portretować się zaczęliśmy!

Jak widać powyżej i modele i portreciści starali się jak mogli, bo i sami ciekawi byliśmy rezultatów tej pracy. Najpierw było na poważnie, ale gdy Trener zażądał radości na twarzach, no to „banany” na twarzach się pojawiły. Oczywiście nie te konsumpcyjne! W czasie pracy nie podjadamy! 🙂

I tak to się portretowaliśmy, zwracając uwagę na OGNISKOWĄ. Trzy portrety z różnymi nastawami owej ogniskowej. Z najkrótszą, ze średnią i najdłuższą. Każdy dostosowywał się do posiadanego sprzętu. A oto co nam wyszło!!! ( podpis pod zdjęciem, to nie imię modela, lecz portreciarza!) 🙂

Tak to wygląda! Jak widać na załączonych przykładach, nie wszystkimi portretami można się pochwalić przed światem. Portretowani nie zawsze jak trzeba i wyraźnie tu i ówdzie „poleciały” proporcje. Trzy zdjęcia i trzy ognisowe.

1- to te najkrótsze i to widać, że mocno przerysowane, 2 – średnie, te najbliższe oryginału, a 3- to najdłuższe. Nie najgorzej, ale nie jak w oryginale. WNIOSEK?

„KIEDY ROBISZ PORTRET, TO NIE ZAPOMNIJ O OGNISKOWEJ, BO NAWET GDY BĘDZIE ZDJĘCIE OSTRE, GDY DOBRE ŚWIATŁO, SUPER TŁO I MODEL (KA) JAK MILION DOLARÓW, GDY „POŁOŻYSZ” OGNISKOWĄ, TO WYJDZIE NIE TO CO CHCIAŁEŚ (AŚ) ZROBIĆ, A MODEL(KA) POKAZAĆ.

I tak to się dowiedzieliśmy czegoś o sobie. Nie tylko uczyliśmy się portretowania, ale i nabieraliśmy odwagi, by siąść po drugiej stronie obiektywu i dać się sfocić! :)))))

To na tyle w tym temacie. Cóż, więc….., DO ZAKLIKANIA! Zaglądajcie 🙂

Tak, tak! Choć to nie dyngus śmingus i nie wiosna, a jesień, to lanie wody było. Ale od początku! Kolejny czwartek, więc kolejne zajęcia. Temat…,” balans bieli i krople, w temacie – czas-przysłona-iso„, a że widno jeszcze było, więc od razu wyszliśmy na zewnętrzną. Krople, więc deszcz, ale że akurat nie zachciało padać, więc krople Trener postanowił „wyprodukować”, a dłoni użyczały Balansowiczki. No i się polało, niekoniecznie tam gdzie by się chciało, bo i na spodnie, buty i inne części garderoby!

– A nie mówiliśmy że w balony to się dmucha, a nie leje ??? No właśnie!

Ale jak już opanowano i balony i krople, to nam nawet poszło!

No i jak już się rozkręciliśmy, to już na całego! Jak kto co nie umiał, to się dopytał, porady i rady były. Wspomagaliśmy się nawzajem a Trener doglądał całości I w całości. Rezultaty obejrzymy w kolejnej odsłonie. A teraz „jak to Balansowicze krople łapali” 🙂

I tak to mnie więcej wyglądało! To w temacie lania, kropelkowania, czasu, przysłony i iso, i gdy już byliśmy tego pewni, przyszedł czas na balans bieli, więc wróciliśmy do wewnątrz!

A tam na sznurku kolejni zawisnęli. I tak teraz dyndamy już w większym gronie. Zawsze to razem raźniej, tyle że mina Trenera jakaś taka.., no właśnie i o co mu szło???? Przecież grzecznie zwisaliśmy!

Tak czy siak, to zagadnienie ile jest bieli w bieli, a ile powinno, czas było rozpocząć. Najpierw w przykłady Trener poszedł i to na nim trenowaliśmy ten nieszczęsny balans bieli. I tak to Trenera mieliśmy w i lekkiej zieleni, i jakby różu i w błękicie prawie i w prawie bieli.

My słuchaliśmy, pstrykaliśmy i stwierdziliśmy, że Trener nie tylko w balansie bieli dobrze wygląda, ale i w kolorkach takoż!

Jak widać powyżej, w temacie ” bieli” dużo jest do zrobienia i będziemy tak długo go męczyć, aż przestanie balansować na krawędzi bieli, tylko się zakotwiczy jak należy w każdym kadrze! Póki co, to ćwiczymy i trenujemy. Jak nam to wychodzi, to już w kolejnym poście.

Do zaklikania!

Kiedy zaczynałam pisać ten blog był luty 2016r. Dzisiaj mamy marzec 2021r, więc moje tu pisanie trwało ponad 5 lat.

A zaczęło się od tego, że zapisałam się do sekcji fotograficznej, działającej w Żaganiu i po kilku spotkaniach, doszłam do wniosku, że robimy tam tyle fajnych rzeczy (przy tym nieźle się bawimy), że wypadałoby się tym pochwalić z większą ilością ludków. Internet i blog nadaje się do tego idealnie, więc skorzystałam z tego i SEKCJA BALANS, (bo tak nazwaliśmy naszą sekcję) zaistniała w wirtualnym świecie.

Opisywałam tu nasze spotkania, plenery, wystawy, a do słowa wklepanego, dokładałam relacje fotograficzne. Prezentowałam też nasze prace, nasze zadania domowe i nasze spojrzenie na otaczający nas świat, widziane przez obiektywy aparatów.

Dzisiaj cofnęłam się do mojego pierwszego posta i przeglądając cały blog zobaczyłam, jak nasze prace z biegiem czasu stawały się coraz lepsze, dojrzalsze. Teorię szlifowaliśmy w praktyce i szło nam coraz lepiej.

Czuliśmy się ze sobą dobrze, bawiliśmy się nieźle, a na dodatek, mogliśmy się oddać naszej pasji…, FOTOGRAFII w pełni.

A potem przyszły zmiany. Odeszła nasza Trenerka Alicja, a co najgorsze, to dopadła nas pandemia. Kilka spotkań z nowym prowadzącym nie pozwoliło na wspólne dobre poznanie, a już wszystko zostało zamknięte. Pandemia zamknęła w domach nie tylko nas, ale i działalność kulturalną. W chwilach poluzowania obostrzeń, nasza sekcja nie wznowiła działalności. Oczywiście nie my jedni, ale podobne sekcje przeniosły się do spotkań wirtualnych, a zajęcia online pozwoliły na kontynuację działalności.

Nasza sekcja rozwiała się w tej zawierusze pandemicznej i wygląda na to, że tak pozostanie. Chyba zabrakło kogoś z prawdziwą pasją do fotografii i kogoś, komu zależałoby by taka sekcja nadal istniała.

Kończę więc prowadzenie tego bloga, ale nie będę go zamykać definitywnie. Niech sobie dryfuje po cyberprzestrzeni, by, jeśli ktoś miałby ochot tu przysiąść na chwilę i pooglądać kadry, które tworzyli pasjonaci z SEKCJI BALANS, mógł z tego skorzystać.

Ja zaś, wszystkim tym, którzy tu zaglądali i śledzili nasze poczynania PIĘKNIE DZIĘKUJĘ za spędzony wspólnie czas.

BĄDŹCIE ZDROWI I PO MIMO WSZYSTKO SUŚMIECHNIĘCI!!!

A było, było! Zajrzałam dzisiaj na pierwszy post w tym blogu i okazało się, że pierwszy wpis poczyniłam 29 stycznia 2016r.

Kilka tygodni przed tą datą zaczęłam uczęszczać na zajęcia z fotografii, które odbywały się w naszym pałacu. Bardzo szybko się tam zadomowiłam, bo towarzystwo było miłe, prowadząca bardzo miła i zajęcia też ciekawe.

Jako że zawsze mnie nawiedzały różne pomysły, więc zaproponowałam żebyśmy się pochwalili przed światem naszymi pracami, a że blog do tego nadaje się idealnie, więc założyłam blog, wymyśliliśmy nazwę dla naszej gromadki i tak powstała „SEKCJA BALANS” i jej historia pisana przez mnie.

Istniejemy już te kilka lat i mamy nadzieję na więcej. Ludzie przychodzą, odchodzą, ale jest kilka ludków, którzy wierni pasji fotograficznej meldują się co tydzień na zajęciach.

Była zmiana „trenera”. Był, a raczej jest wirus, były przestoje, były przeprowadzki i tak naprawdę, to nadal nie wyszliśmy jeszcze na spokojne wody. Ale pomału zaczynamy wracać na stare tory i z wolna ruszamy do przodu.

W środę (bo teraz w środy mamy zajęcia) było drugie spotkanie (po przerwie wirusowej). Prowadzący zapoznali nas z proponowanymi tematami na kolejne spotkania, przeglądnęliśmy zadania domowe które karnie donieśliśmy, a potem ruszyliśmy na „fotografię krajobrazową”.

Mam nadzieję, że po kolejnej środzie, będę mogła wstawić tu parę krajobrazów, które udał się zrobić. Grupa mocno się „sfilcowała”, ale liczymy, że pasjonatów fotografii jest tu sporo i do nas dołączą.

I to by było na tyle teraźniejszości. Czy będzie przyszłość? Zobaczymy! Postaramy się by była!

Byłam! Sprawdziłam! JEST!

Wreszcie wisimy i to na starym miejscu!!! Nie! Nie my wisimy, tylko nasze prace, które stanowią treść wystawy fotograficznej „Blisko, jeszcze bliżej” .

Sporo czasu minęło i sporo przeszkód trzeba było przeskoczyć, ominąć (jak choćby zmiana „trenera” i oczywiście wirus), ale sporo ludzi się przyłożyło, postarało i można powiedzieć, że słowo stało się … realną wystawą.

Wystawę można oglądać w Centrum Kultury, czyli w holu Pałacu Książęcego przy ul. Szprotawskiej.

To co poniżej, to miniaturki poglądowe, które mam nadzieję podsycą Państwa ciekawość, i sprawią, że zechcecie przespacerować się do Pałacu by zobaczyć prace w całej okazałości.

 

 

Żeby było wiadomo że sekcjabalans żyje, postanowiłam wrzucać kadry z naszych zajęć.

Myślę, że powspominamy z przyjemnością, bo przecież dobrze nam było ze sobą. Może to jeszcze wróci? Zależy to tylko od nas. To tyle na wstępie. A teraz… .

Dzisiejsza wyprawa w przeszłość zaprowadzi nas na „Zbiorówki”, czyli, na wspólne zdjęcie po zajęciach, po plenerach, po wystawach. Przez te kilka lat trochę się tych kadrów uzbierało. Nie wszystkie są w większym formacie, nie wszystkie się zachowały, ale te co udało mi się „wydłubać” z przeszłości, to mam nadzieję pocieszą oko i serducho. A może i kogoś wzruszą?

Przepraszam za nienajlepszą jakość niektórych kadrów, ale przecież najważniejsza jest treść!

No to Kochani! W tył zwrot i…RUSZAMY!!!!.

I doszliśmy do końca naszych „zbiorówek”. Prawda że sporo ich było? A przecież to nie są wszystkie, bo nie wszystkie udało się odnaleźć.

Mam nadzieję, że i Balansowiczom jak i naszym Gościom wycieczka w przeszłość przypadła do gustu i chętnie zaglądną tu w kolejny piątek. (mam nadzieję).

Tak więc…, DO ZAKLIKANIA

 

Jak można przeczytać powyżej, tematy kolejnych zadań dają popis wyobraźni! Czy zadziałała i jak zadziałała, można zobaczyć poniżej!!!

 

 

Takie to cienie ze sobą przynieśliśmy 🙂

a teraz ALE JAJA!!!

jaja z korona W.

jajowa piramida

były sobie jaja

 

” śniadanie na trawie”

UFOjajot

bliźniaki jednojajowe

I tyle w tym tygodniu.

A co będzie dalej? Któż to wie?

Kolejne zadanie domowe odrobione! temat to STĄPAJĄC. Żeby łatwiej było dojść do tego jak i o co chodzi w tym stąpaniu, do dyspozycji dostaliśmy link na stronę fotografika, TO WŁAŚNIE TU  który specjalizuje się właśnie w takich kadrach

Teraz już poszło z górki i zadanie zaliczone. Oto nasze STĄPANIE!!!

 

 

 

 

I tak stąpając doszliśmy do mety.

Jak widać, może nie wszyscy Balansowicze oddają zadania, ale jesteśmy, trwamy i wytrwamy do czasu, aż wyjdziemy całą grupą w plener i odrobimy sobie te wszystkie ograniczenia!

A tym czasem! Dbajmy o siebie i innych, siedźmy na zadkach i bezpiecznie dotrwajmy do lepszych dni!

Do zaklikania i TRZYMAJCIE SIĘ W ZDROWIU!!!

 

Dwa czwartki minęły a tu u nas nic, ale już jesteśmy. Uczymy się żyć z ograniczeniami i dostosowujemy do nich nasz świat i nasze zajęcia.

Balansowe zajęcia także i trochę może nam się jeszcze logistyka nie kula jak należy, ale z każdym czwartkiem będzie lepiej. Najważniejsze, że Balansowiczom się chce, nadal odrabiamy zadania domowe i nawet jak coś nam się poślizgnie i zazgrzyta, to naoliwimy, posmarujemy dobrym słowem i chęciami i poleci!

To tyle gwoli wyjaśnienia co do spóźnienia, a teraz do pracy!

Jako że zadania z dwóch czwartków, więc zaczniemy od fotografii  FLAT LAJ. Co to za cudactwo?

 To nic innego, jak gotowa kompozycja uwieczniona z perspektywy lotu ptaka. Leci sobie taki pierzak i się gapi. Na co? A no na to co sobie ułożycie.

Tak więc i my ułożyliśmy kompozycje własne, a Wy popatrzcie sobie na nie z góry!

 

 

 

 

 

Fotografia flat lay zadomowiła się bardzo w fotografii kulinarnej. Dobrze się też czuje w reklamie i u wielbicieli takich projektów. Jest to fotografia specyficzna, ale ma ogromną rzeszę wielbicieli i zwolenników i wydaje się, że skoro króluje na Instagramie, to dla wielu użytkowników tej społeczności, jest sposobem na zdobycie popularności.

To tyle jeśli chodzi o pierwsze zadanie. Drugie to CZAS PANDEMII. Jak go widzimy, jak w nim żyjemy, jak sobie z nim radzimy. Oto kilka kadrów o tym szczególnym czasie.

 

 

 

 

 

 

Oto nasze zadania w tych dwóch tematach.

Dziękujemy że wpadliście tu na chwilę, bo to też odwiedziny w tych trudnych czasach, które są możliwe i nie szkodzą nikomu.

Zaglądajcie tu do nas. Jest bezpiecznie, a my postaramy się by było też i ciekawie i pozytywnie.

Trzymajcie się zdrowo i do…. ZAKLIKANIA!!!

Cześć wszystkim !

Dzisiaj czwartek, więc nasze spotkanie, tyle że online! Przez jakiś czas tak będzie, a dlaczego? wiadomo! Wirus

Nie widać go, ale przewrócił nam codzienność do góry nogami. Jest trudno, ale przecież życie toczy się dalej i musimy się nauczyć z tymi trudnościami żyć. Najważniejsze, by znaleźć sposób na zminimalizowanie niedogodności, a ograniczenia wymuszone przez wirus w miarę możliwości złagodzić.

Staramy się stosować „zamienniki”, które pozwolą nam w miarę normalnie funkcjonować.

Dzieciaki uczą się w domach, lekcje odrabiają przed komputerem, ograniczamy wychodzenie i spotkania.

My także zadania domowe robimy w domach, do oceny przesyłamy przez Internet, a na maila dostajemy ocenę i uwagi co do prac. Może trochę inaczej, ale jednak realizujemy ustalony plan zajęć.

Na ten czwartek mieliśmy zaprojektować OKŁADKĘ NA PŁYTĘ zespołu  muzycznego, lub rodzaju muzyki.

Zadanie zostało wykonane i ocenione. Były uwagi i były obrony swoich projektów. Jak nam to wyszło? Ano tak!

 

 

 

 

 

 

 

 

Oto nasze projekty. Cóż, każdy „udziergał” swoją okładkę jak mógł najlepiej i mamy nadzieję, że i Wy nam zaliczycie to zadanie domowe.

To tyle! KOCHANI! TRZYMAJCIE SIĘ ZDROWO I DO……zaklikania 🙂

 

Kolejny czwartek za nami, kolejne spotkanie, kolejne zajęcia i kolejne zadania.

Jak już nadmieniałam, mamy nowego Opiekuna grupy.  Wczorajsze zajęcia były pierwszymi prowadzonymi już w całości pod Jego okiem (i uchem) :).

Jeszcze trochę zamieszania było, bo to laptop nie chciał współpracować  bez hasła (a hasło jeszcze nieznane było), a to to, a to tamto, ale ogarnięto wszystko w błyskawicznym tępię. Udostępniono nam salę komputerową (dzięki czemu zbliżyliśmy się do komputerów, co to chyba będzie nam niedługo dane je obsługiwać) i zadanie domowe można było przeglądać.

Kochani! jeszcze do teraz nie mogę wyjść z podziwu! Zdyscyplinowanie grupy było tak stuprocentowe, że aż niewiarygodne! Nie wiem co zadziałało! Czy to nowo prowadzący, czy grupa chciała udowodnić że może, ale jak przez kilka lat nie można było wymóc by zadania domowe przynosić w kilku kadrach, tak teraz większość przyniosła prace w ilości 3 (jak było ustalone) i tylko niektórzy (w tym ja 😦 )przekroczyli limit o 1!

Ale co to jest o JEDEN! Toż to kruszynka na przeciw nieskończoności, więc się nie liczy!

BRAWO MY!!!!!

Tak więc, przeglądanie i omawianie prac domowych przebiegło sprawnie.

  i zostało zaliczone.

Trzeba przyznać, że uczestnicy zajęć, (czytaj Balansowicze) się postarali! Prześwit (a tak brzmiało zadanie domowe), to wdzięczny temat, bo światło potrafi malować klimat tak, że świat w nim staje się bajką.

Kiedyś, znany amerykański fotograf Ansel Adams powiedział ” CHCIAŁBYM KIEDYŚ ZNALEŹĆ SIĘ W TAKIM MIEJSCU, GDZIE BÓG CZEKA TYLKO, ABY KOMUŚ OTWORZYĆ MIGAWKĘ”. 

Myślę, że każdy z nas mógłby się podpasać pod tymi słowami i może właśnie to było to miejsce i ten czas gdy otwieraliśmy migawki by zdobić te zdjęcia?

Czy nam się to udało? Sami oceńcie!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jako że przeglądanie poszło sprawnie, więc był czas by przypomnieć sobie zależności czasu – przysłony – ISO, co w dużej mierze pozwala sprawnie poruszać się po „manualnej” obsłudze aparatów. Nie żebyśmy całkiem z tym sobie nie radzili, ale „dokształtu” nigdy nie za wiele!

Teoria teorią, ale najpewniejszym sposobem na przyswojenie tematu, jest praktyka i tak, pod okiem prowadzącego, (i przy jego wsparciu) przysłony, czasy i ISO, zagospodarowywane były zgodnie z ich przeznaczeniem i wolą fotografującego (a nie aparatu i jego programów.

Tu już rządziliśmy my aparatem, a nie on nami!

Prowadzący z pobłażaniem przyjmował nasze potyczki aparatowe i gdy się człowiek „zawiesił” z problemem, służył pomocą!  Przed rozstaniem chwila dla oddechu i krótkie podsumowanie,

a jak które się na nawinęło przed obiektyw, to i zostało w kadrze.

Tak to przebiegło kolejne spotkanie, a teraz zaczynają się schody, bo następne zadanie domowe to już naprawdę spore wyzwanie! Zrobienie projektu płyty jakiegoś zespołu lub muzyki, to to jest coś! Jednak mamy piątego asa w rękawie! Cały tydzień do realizacji!

Tak więc, ja się zabieram za znalezienie „pomysła”  i do zaklikania za tydzień!

Miłego dnia!

 

 

Kolejny czwartek i kolejne zajęcia. Frekwencja dopisała i to niezła, ale nic dziwnego. Warsztaty mamy nie za często, więc każdy chce korzystać jak okazja jest. No i korzystaliśmy!

Warsztaty poprowadził Bartosz Mirosławski , specjalista ds. edukacji filmowej i fotograficznej z Regionalnego Centrum Animacji Kultury.

Że co? Że nie bardzo wyraźny Pan Bartosz jest? No akt, ale musicie przyznać że fakturkę ma zajefajną! No o ok. mam Go wyraźniejszego! Proszę bardzo!

Już ok? No to lecimy dalej! Trzeba przyznać, że się „podziało”!

Tło rozpięto (wspólnymi siłami), lampy ustawiono,

 a modeli wyłuskano drogą na „ochotnika”.

i teoria przeszła w praktykę.

Jeszcze tylko kilka porad względem jak, co podświetlić, jak co prześwietlić, a jak co oświetlić tak, by było tak jak my chcemy, a nie lampy.. Gdy to już wszystko ogarnęliśmy, przyszedł czas, na pokaz większego formatu i do tego posłużył rzutnik, który kadr z małego laptopka, wrzucił nam na ekran i to w większym formacie!

Jako, że okularników ci u nas dostatek, takie przejście z małego na większe, zebrało spore oklaski.

Gdy już wszystko zamontowano i podłączono, przyszedł czas na obróbkę zdjęć w programie do tego przeznaczonym.

Prowadzący pokazał nam, że można się nie tylko męczyć z programem, ale i nieźle bawić. My co prawda (w związku z brakiem sprzętowym, ale podobno ma się to zmienić), nie za bardzo kumaci w tym temacie, lecz z pełnym zaangażowaniem chłonęliśmy wiedzę i podziwialiśmy efekty końcowe.

Temat był przez prowadzącego podany w bardzo przystępny sposób, tak że nawet tacy laicy jak my, zrozumieliśmy, a że skrzętnie notowano co i jak, więc jest szansa że nie zapomnimy i się douczymy.

Gdy pierwszy temat został wyczerpany (na tyle na ile pozwalał czas), przeszliśmy do portretu z głównym naciskiem na oświetlenie.

I jak poprzednio,  po teorii, Pan Bartosz przeszedł do praktyki i w kilku kadrach pokazał nam jak się zabrać za temat światła w portrecie.

Rezultaty widoczne od razu można było omówić na gorąco i przy aparacie i przy laptopie. Jakże ta technika nas dopieszcza! A jeszcze nie tak dawno, leciałam z kliszą do fotografa, albo do łazienki zamienionej w ciemnię (ku rozpaczy reszty rodziny), a tu proszę! Migawka strzeli i już mamy to cośmy zdziałali!

Zajęcia były ciekawe, co widać w kadrach.

Nie bylibyśmy sobą, gdybyśmy nie spróbowali sami. Ustawienie lamp, dostarczenie przed nie portretowanego (tym razem na mnie padło, bo reszta przed laptopem) i poszło!

Koledzy się sprawdzali, a ja dzięki temu wreszcie po drugiej stronie obiektywu!

I tak to mniej więcej się działo. To już drugie warsztaty w dość krótkim czasie. Cieszy nas to bardzo, bo każde takie wydarzenie, to dla nas możliwość poznania nowych rzeczy i pogłębienie wiadomości posiadanych.

Dzięki za to i mamy nadzieję na więcej. Cóż, apetyt rośnie w miarę jedzenia, a apetyty sekcja „Balans” ma ogromne!

Dziękujemy też Panu Bartoszowi, za ciekawe poprowadzenie tematu i za poszerzenie naszych horyzontów.

Dzięki też tym wszystkim którzy tu zaglądają i mamy nadzieję, że to Im zostanie.

DO ZAKLIKANIA !!!

Ten czwartej był inny niż poprzednie. Już bez Alicji, tylko we własnym gronie. Dziwnie jakoś było i tylko to, że to Tłusty Czwartek był, nie zabrakło słodkości. A jak słodkości to i uśmiech się pojawił.

Pączki, podlewane kawą, herbatą (i… i soczkami), rozluźniły to co było spięte, więc rozmowy czwartkowe popłynęły wartkim strumieniem. Aparaty tylko do kilku kadrów posłużyły (by relację słowną było czym dopieścić), a resztę czasu wypełniły dyskusje, jak, co, kto i kiedy.

Już wiemy (choć jeszcze nie oficjalnie), że nowy opiekun jest gotowy na przejęcie grupy, a grupa jest gotowa na zmianę.

Były wspominki, były oceny, były oczekiwania na przyszłość i był pierwszy projekt naszych pomysłów na kolejne czwartki. Jak to się przełoży w praktyce, czas pokaże.

Żadna zmiana nie jest łatwa i niesie ze sobą wiele oczekiwań, ale gdy ostatni pączek został skonsumowany i w szkle dno się pokazało, wnioski wyciągnięte z „burzy mózgów”, okazały się pozytywne i optymistyczne.

Sekcja „BALANS” jest gotowa do pracy!!!

To tyle z tego czwartku i do zaklikania po kolejnych zajęciach. :))))

Długo się zastanawiałam jak zatytułować ten post. Jedno wypadało smętnie, drugie kolokwialnie, trzecie zbyt patetycznie, więc wybrałam to najbardziej proste. Imię!

Bo o Alicji chciałam parę zdań napisać, o Naszej Trenerce. Alicja Skrzyńska-Zielonka prowadziła sekcję „Balans” już od kilku lat. Ten blog prowadzę już ponad 4 lata, a przecież, gdy zawitałam do sekcji, sekcja już istniała, więc chyba  prawie piąty roczek leci, jak Balansowicze szlifują swoje umiejętności fotograficzne, inspirowanie przez prowadzącą te zajęcia, czyli Alicję.

Przez te lata, Alicja ( pozwolę sobie na takie zwrot, bo to jakoś brzmi tak cieplej),  z nami była w każdy czwartek i właśnie w ostatni czwartek, zawiadomiła nas, że odchodzi. Cóż, życie pisze różne scenariusze, a my, aktorzy-amatorzy, gramy w tym życiowym spektaklu, (bez suflera,) najlepiej jak potrafimy, ponosząc konsekwencje kapryśnego losu.

Smutno jest, gdy Ktoś, z kim dzieliło się wspólne pasje, odchodzi. Sekcja pewnie będzie działać nadal (gdy tylko znajdzie się zastępstwo), ale to już nie będzie to samo. Będzie na pewno dobrze, ale już inaczej. Bo Alicja wnosiła na zajęcia nie tylko swoje zaangażowanie w kwestii fotografii, ale przede wszystkim ciepło i uśmiech. Zawsze pogodna, uśmiechnięta, pełna humoru i życzliwości. Od, po prostu Ciepły Ludek!

Nasze zajęcia to nie była tylko fotografia, ale i spotkanie dobrych znajomych, przy kawce, herbacie (a niekiedy i innych napojach), z dobrym ciastem domowym (i nie tylko). To było andrzejkowe lanie wosku, wigilijne pierogi i opłatek, imieninowe życzenia i dobre słowo na każdy czwartek. Było po prostu prawie rodzinnie.

Zdarzały się i zgrzyty (jak to w rodzinie), ale zawsze znalazła się kropelka oleju porozumienia (z pierwszego tłoczenia i to na zimno), który te zapiekłe trybiki naoliwił, pozwalając na kontynuację jazdy do przodu.

Oczywiście zadbaliśmy i o to by się jednak naumieć tej fotografii, zebrać materiały na kolejne wystawy i zaliczyć pracę w plenerze i na miejscu. W tym pomagała nam Alicja, inspirowała, służyła swoją wiedzą i dzieliła się doświadczeniem.

Cóż. Już słyszę jak mi czytający syczą ”DO BRZEGU BAŚKA, DO BRZEGU”, ale co ja zrobię, że jakoś zawsze trudno mi tak na skróty pisać, a i to mnie jeszcze może tłumaczyć, że nie jest łatwo, w paru zdaniach zawrzeć kilka lat wspólnego czwartkowania, ale ok, postaram się!

Kończąc więc i  w imieniu wszystkich Balansowiczów, dziękuję Alicji Skrzyńskiej -Zielonce, za te kilka wspólnych lat w rytmie fotografii, za uśmiech, za wystawy i za czas spędzony z nami.

Zdaję sobie sprawę, że tych kilka kolarzy, nie pokaże wszystkich fajnych chwil, które były naszym udziałem, ale niech choć w małej cząstce, przypomni to co było i jak było. A była moc (i to nie raz!) !

DZIĘKI ALICJA  i …. nie piszę żegnaj, ale DO ZOBACZENIA!

POWODZIENIA!

 

W dzisiejszym poście będzie królował KRAJOBRAZ, bo takie zadanie było do zrealizowania. Popełniliśmy więc krajobraz i nocny i dzienny, jak i miejski i wiejski.

Oto nasze krajobrazy. Zapraszamy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mamy nadzieję, że te kilkanaście kadrów przedstawiający nasze okolice  (i nie tylko), przypomną znane miejsca, lub zachęcą do ich poznania.

Pozdrawiamy i do zaklikania.

 

 

 

Nowy rok, więc i nowe narady i postanowienia. Uradzono więc, że w każdym miesiącu wybierzemy dwa najlepsze zdjęcia. Będzie to ZDJĘCIE MIESIĄCA I WÓRÓŻNIENIE MIESIĄCA.  Dwie najciekawsze prace wybrane z zadań domowych, które w każdy czwartek sumiennie przynosimy do zaliczenia. Wybierają wszyscy uczestniczący. Dwie prace które otrzymają najwięcej głosów, zostają wyróżnione jako Zdjęcie Miesiąca i Wyróżnienie Miesiąca, a na koniec roku z tych 24 prac wybierzemy  zdjęcie i wyróżnienie roku. 

Pomysł nie jest nowatorski, ale motywujący do lepszej pracy, a przy tym, mała rywalizacja na pewno nie zaszkodzi, a wręcz odwrotnie, podkręci chęci  🙂

Bo czyż nie jest miło gdy to co robimy jest na tyle dobre, że przyciąga wzrok i sprawia przyjemność oglądającemu?

Tak więc zaczynamy!

ZDJĘCIE MIESIĄCA STYCZNIA 2020 R. 

Marek Majewski – Widok z okna

 

WYRÓŻNIENIE STYCZNIA 2020 R.

Barbara Buczek – Pelargonie

 

„Widok z okna” – taki to miałam (między innymi) temat na egzaminie do szkoły średniej (oj dawno to było, dawno) i taki pisałam, a że za moim oknem, na pierwszym planie widniał śmietnik, więc właśnie on stał się głównym bohaterem mojej rozprawki. Nie wiem czy oceniający prace byli fanami śmietników, czy też mój długopis był w stanie owo ustrojstwo na odpady ubrać w odpowiednio salonowe szatki, niemniej jednak polski zaliczyłam na pięć i zapamiętałam to zdarzenie na wieki!

Nie dziwota więc, że gdy kolejnym fotograficznym zadaniem okazał się właśnie WIDOK, to przeszłość ze śmietnikiem w tle nawiedziła mnie od razu.

Tym razem, moje widoki z okien na śmietnik się nie nastawiły, ale śmietniki teraźniejsze już nie mają w sobie tego czegoś (jak te dawniej), więc mogłyby się już nie załapać na pięć, więc nie ma co ryzykować!

Popatrywaliśmy więc przez okna swoje i nie tylko, wyszukując tego, co nas zatrzymało by zwolnić migawkę.

Różne te nasz spoglądanie przez okna i każdy z nas przedstawił w nich swoją własną wersję. A czy się będzie podobać? Mamy nadzieję że tak.

Zapraszamy od spojrzenia na świat, przez nasze okna.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I tyle tego świata za naszymi oknami. Mamy nadzieję, że nudno nie było i na kolejną Waszą wizytę możemy liczyć.

Za dzisiejsze odwiedziny dziękujemy i polecamy się na przyszłość

DO ZAKLIKANIA!!! 🙂

Takie to właśnie zadanie domowe było, a temat portretu przerabialiśmy praktycznie na poprzednich zajęciach.

Ze śladami problemu nie było bo wiadomo, każdy i wszystko pozostawia po sobie ślad! W przyrodzie nic nie ginie, (podobno), więc szukanie nie było trudne. , Bo to i na ziemi i na niebie, i po (nie) ludziach, co to za siebie byle śmiecia), po drwalach (co to drzewo było, a pień ino został) itp., itd., jednym sł0wem, śladów po kokardy, więc się tego zebrało.

Jak widać, inwencji twórczej i wyobraźni nie brakowało, a przecież o to właśnie chodzi. Dostrzec i skadrować!

Z portretem to już trochę inna sprawa. Tu trzeba się zmierzyć nie tylko ze sprzętem, ale także i z człowiekiem, który dał się sportretować. A nie każdy się daje, a jak się już da, to czasem trzeba go okiełznać, bo go rozpiera chęć pozowania, a czasem wręcz odwrotnie, trzeba takiego delikwenta rozruszać, a i to w odpowiedni sposób by portret wyszedł taki co go nie wystraszy, a nas zadowoli. To trudne zadanie, ale trening czyni mistrza, więc trenowaliśmy, a co z mistrzostwem? Cóż…, dążymy do niego z uporem i zacięciem wielkim! Kiedyś na pewno dojdziemy!

Tak do nasze dążenie wyglądało, a wyniki tej sesji poniżej.

 

Takie to te nasze portrety. Ocenę pozostawiam odwiedzającym, ale nie bądźcie zbyt surowi! My się dopiero uczymy pilnie!!!

To tyle z ostatnich zajęć. Zapraszam na kolejne odwiedziny. Będziemy wyglądać przez okna! Na co? No właśnie…., trzeba zobaczyć, co było widać :)))

Dzięki za dzisiaj i do… ZAKLIKANIA!!!

 

Minęło już sporo czasu od „lania wosku” i czas przegonił nie tylko święta i Sylwester, ale i Trzech Króli już pobierzało w przeszłość. Leci ten czas jak nie przymierzając woda w górskim strumieniu (i to w tych stromych odcinkach), a my i nasze pesele razem z nim. Jednym słowem pisząc…., postarzeliśmy się o kolejny rok, ale i też przybyło nam doświadczenia życiowego uzbieranego w tym 2019 roku.

Czy nam aż tak zależy na tym doświadczeniu? Cóż, nazbieraliśmy go przez te wszystkie lata dosyć, ale podobno od przybytku głowa nie boli, to niech już będzie, skoro się nam to dostało.

Przyjmujemy, że jesteśmy o kolejny rok mądrzejsi i bogatsi (choćby w te doświadczenia) i się z tego cieszymy i to jest wersja oficjalna i tego się będziemy trzymać!

NIECH NAM ŻYJE ROK 2020 i …, przynosi samo dobro!

To by było tyle w temacie wstępu, a teraz wracamy do rzeczywistości! Kolejny czwartek i kolejne spotkanie sekcji ” Balans” na zajęciach.

 

Co prawda na starcie nowego roku, władza zaserwowała nam podwyżkę za zajęcia i to cholernie „wypasioną”, ale cóż …, mamy wybór, więc póki co wybraliśmy i właśnie zaczęliśmy od portretowania.

Temat wdzięczny, portretowane takoż, więc  statywy rozstawione, aparaty zamocowane, modelki gotowe i…, i rezultaty tego portretowania przedstawimy w kolejnej odsłonie naszego bloga. 🙂

A teraz….,  ZADANIE DOMOWE!

Zadaniem domowym było „Zamarzanie” i nie chodziło o zmarzluchów, lecz o to by pokazać jak to zima i mrozy zmieniają krajobraz (i nie tylko).

Niby proste, ale nie do końca! Bo jak pokazać zimę której nie ma i jak pokazać zmarzlinę, gdy mrozu brak!!!???.

Nie było łatwo, ale gdy o poranku trochę sztonem pobieliło, woda w kałużach tu i tam lekko przymarzła, a krople  zwisające choćby z gałęzi też zamieniły stan ciekły na stan stały, to zadanie domowe można było zrealizować.

Fakt! Jak ktoś lubi pospać to miał pozamiatane, bo zamarzanie trwało chwilę, a po niej, wszystko co podmarzło się rozmroziło i zamarznięte krople przestały być zamarznięte, a lód na kałużach roztopił się jak lody waniliowe w upalny dzień!

Ale coś tam jednak zdążyliśmy wyłapać i skadrować, a to co poniżej, to właśnie to o czym mowa powyżej! ZAMARZANIE!

 

 

 

 

 

 

I takie to zamarzanie udało nam się wyłapać. Moim skromnym zdaniem, to jak na takie warunki zimowe i pogodowe, to „zbiory” całkiem znośne. Wiem! Chciałoby się bieli pól, szronem wysrebrzonych drzew i błękitu nieba wspartego na puchowej bieli śniegu, ale jest jak jest bo taki mamy klimat i trzeba z niego „wycisnąć” co się da!

Mam nadzieję, że nasze „wyciskanie” podobało się oglądającym, za co dziękujemy jak i za kolejne nas tu wizytowanie!

W kolejnym poście PORTRETY na które już teraz zapraszamy!

DO ZAKLIKANIA!

Zadaniem domowym była „Rzeźba cmentarna”, a na zajęciach nie tylko zadanie domowe przeglądaliśmy i omawialiśmy, ale i było lanie i nie mam tu na myśli okładanie się po facjatkach, lecz lanie wosku. Jak tradycja nakazuje, w Andrzejki jest szansa dowiedzieć się co nas spotka w roku kolejnym, więc jak tu nie skorzystać?

Więc korzystaliśmy, polewaliśmy woskiem po kluczu  i doszukiwaliśmy się w co zastygły wosk w wodzie się ułożył. Interpretacja była bardzo dowolna i właściwie można ją sprowadzić do jednego. Każdy doszukiwał się w swojej „wylewce” tego, czego szukał.

 

Czy się sprawdzi? czas pokaże, ale nawet jeśli nie, to zabawa była przednia, a przecież głównie oto w tym chodzi.

A jeśli chodzi o zadanie domowe. Są tu kadry z naszych rodzimych cmentarzy jak i z tych dużych metropolii w Polsce i zagranicą. Każdy z nas starał się zadanie domowe wykonać jak najsolidniej, wszak to specjalny temat. Mam nadzieję, że dobrze wywiązaliśmy się z zadania. Zapraszamy…, chodźmy… .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dziękujemy za odwiedziny i do …zaklikania!

Co prawda Halloween już jakiś czas temu był się zakończył ale na wspominki nigdy nie jest za późno.

 

 

 

 

 

 

Tym bardziej, że i Wisielczy Humor jakoś nam dopisywał, więc suma summarum, zgrało się to wszystko do kupy i dało się pogodzić.

 

 

Zadania domowe właściwie odrabiamy, ale postanowiono ostatnio, że tych „zapominalskich”, będziemy nagradzać „portretami” pod „szczególnym nadzorem”, co by się zawstydzili swoją „niepamięciowością” i kolejne zadanie domowe, donieśli w cuglach.

Tak czy siak, jakby się komuś wymarzył taki osobisty, solowy portrecik, to nie dużo trzeba starań, a właściwie, wystarczy się nie postarać i już się ma! A że taka jakaś adnotacja słowna widnieje? Cóż! jesteśmy już na takim etapie umiejętności, że takowe „niekoniecznie” potrzebne fragmenty w kadrze, możemy wygumkować i po ptokach!

Reasumując! Poniżej podajemy przykłady, że nie tylko dzieciaki i młodzież nadobna potrafi się zabawić, ale i my, Balansowicze z młodszymi i starszymi (czytaj.., lepszymi i gorszymi) peselami, też potrafimy być przy humorze. A że niekiedy wisielczym? Taki też ma swoich fanów, a tak! Jak się bawić, to się bawić. Uśmiechu nigdy nie za wiele, czego Wam Kochani życzymy!

A teraz …, tak się bawi Sekcja Balans! 🙂

Prawda że przystojniaki? :))))

Do zaklikania!!!! :))))

Trzy owoce i przysłony. Jedno należało potraktować drugim i tym można było zaliczyć  kolejne zadanie domowe.

Poniżej, „zaliczone „zadania domowe, które dostarczyli członkowie sekcji „Balans”.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kolejne zadanie to  „makro – kolor” czyli, pierwsze przymiarki do grudniowej wystawy.  Mamy jeszcze trochę czasu, więc coś się nazbiera, coś się wybierze.

Poniżej, nasze pierwsze znaleziska i przymiarki. Od czegoś trzeba zacząć:)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I takie to jest póki co nasze „Makro-kolor”. Po kolejne właśnie ruszamy! 🙂

Do zaklikania