Wakacje już minęły, ale wspominanie ich trwa nadal. Bo to jedni byli tu, inny tam, a inni aż tam. Piękny czas który szybko mija, więc zatrzymanie w kadrze tych chwil jest cenne, bo pozwala wracać tam gdy tylko dusza zapragnie.

Takie też zadanie otrzymaliśmy. „trzy kadry z wakacji”. I tu pojawił się problem dla wszystkich…, jak wybrać trzy zdjęcia z tylu? Cóż, jakoś się i z tym uporaliśmy, a poniżej nasze wybory. Mam nadzieję, że z przyjemnością obejrzycie.

Takimi to wakacyjnymi wspomnieniami chcieliśmy się z Wami podzielić.  Ale żeby nie było, że jesteśmy tylko Towarzystwem Wzajemnej Adoracji i swoje fotki przeglądamy i się chwalimy, to poniżej dowód, że też wspólnie  pracujemy w zadanym temacie. Tym razem była to „Lupa” i cała reszta co pod nią lub obok niej.

Kadry na miarę warunków jakie mamy w nowej siedzibie, czyli przestrzeń do pracy w wymiarze mocno ograniczonym jak i brak możliwości pracy ze sprzętem. No cóż, poczekamy, zobaczymy.

Dzisiaj bez komentarzy.

Tematyka zadania domowego jasna, a nasze prace niech mówią za nas i niech się dzielnie bronią:)

oto nasz JARMARK MICHAŁA W DETALU (mniejszym czy większym, ale w detalu)

Miłego oglądania!!!

I takie to detale wyodrębniliśmy z całości jarmarkowej. Mamy nadzieję, że dzięki naszym kadrom, zobaczyliście Michałowy Jarmark trochę z innej perspektywy.

Dziękujemy za odwiedziny, zapraszamy na kolejny post i do ZAKLIKANIA!

Jak czwartek, to zajęcia i tym razem, nie zadanie domowe (takowe już niedługo), ale jak to „balansowicze””, na zajęciach pracują.

1 – Przeglądają zadania domowe (niestety, nadal nie na ekranie, leczna laptopiku), ale i tak szczęśliwi jesteśmy, że Trenerka udostępnia nam sprzęcik własny i dzięki temu wiemy cośmy dobrze, a co źle wypstrykali.

Ale jak zawsze można znaleźć i tu dwie strony. (szklanka pełna do połowy i szklanka pusta do połowy). W takiej sytuacji, nasze niedociągnięcia są mniej widoczne, więc jesteśmy lepsiejsi:)))).

2 – Omawiają i się spierają w temacie zadania domowego i nie tylko (bo czasem i jakiś przepis na jadło padnie, jakieś dzienne zdarzenie wyskoczy, a nawet plany na kolejne zajęcia się pojawią). Kolejne zadanie się tworzy i omawia, jak je „ugryźć” i ogólnie się rozmawia, bo wiadomo …, rozmowa łączy ludzi!

A jak się nagadają, to aparaty w dłoń, temat zapodany i każdy sobie znajduje własny „punkt kadrowania”.

A potem, znowu podglądanie co kto zrobił, dlaczego tak, a nie inaczej i…

… i gdy coś nie tak, zawsze można „zadzwonić do przyjaciela” 🙂

A gdy już słońce zacznie zachodzić i złotym światłem w oczy zaglądać, to znacz, że czas już się pakować i ku domowi ruszać, by w kolejny czwartek-czwartunio, zameldować się z kolejnym, odrobionym na sześć, zadaniem domowym!

I tak to nasze czwartki wyglądają. A niekiedy jeszcze ciekawiej, a dlaczego? A to już inna bajka 🙂

Do zaklikania Kochani!

„Bo ze mną można tylko iść na wrzosowisko i zapomnieć wszystko…”. Te słowa i melodia nuci mi się jak tylko usłyszałam nasze kolejne zadanie domowe i nie mogę się tego pozbyć. Uczepiła się i już! Wrzosy to wdzięczny temat, a jak jeszcze dołożymy do tego opcję ” wnikania w kolor” to można się było wykazać. I wykazaliśmy się!

Zajęcia w odnowionym pałacyku i z nowym sprzętem. Przegląd zadań domowych na małym ekranie monitora przerabialiśmy przez kilka lat, ale już teraz będzie inaczej! Nowe komputery, nowy rzutnik, więc będzie pięknie. Cóż, tak miało być, a wyszło jak zwykle. Coś tam nie łączyło, coś nie wchodziło i obejrzeliśmy zdjątka, na laptopie naszej Alicji.

Cóż, daliśmy radę (spora wprawa w tym temacie), ale już kolejne zajęcie będą na pewno na bogato. Trzeba jakoś przetrwać ten „rozruch”, a potem to już przyjemność!

Zasiedliśmy więc przed laptopkiem i…. ,

i ruszyliśmy z tematem. Przegląd prac, chwalenie i wytykanie błędów (celem poprawy owych),  jednym słowem, „obróbka” zadania domowego.

A jak wrzosy widzieli członkowie sekcji „Balans” ? Ano tak!

I takie to nasze wrzosy, wrzosowiska, ich koloryt i klimat. Co by nie mówić, to piękne są, choć powiadamiają że lato już się kończy, a jesień zaczyna. Ot, taka to kolej rzeczy.

Ale to nie koniec na dzisiaj, bo prócz WRZOSÓW”, mieliśmy donieść zdjęcie, które najbardziej lubimy, cenimy (oczywiście autorskie) a może po prostu coś nas w nim urzekło.

Bardzo chciałam zaprezentować te zdjęcia pojedynczo, bo zasługują na to, ale blogi rządzą się pewnymi prawami, więc …, wybaczcie mi Autorzy i wy Odwiedzający, że przedstawiam je w takiej formie, ale mam nadzieję, że są na takim poziomie, że obronią się same:)

I to na tyle dzisiaj. Kolejny temat to wiadomo „Jarmark Michała”, więc aparaty w dłonie i idzemy odrabiać kolejne zadanie domowe, a Was już dzisiaj zapraszamy na kolejne odwiedziny:)

Do ZAKLIKANIA 🙂

No właśnie! Po wakacjach, więc do pracy! Sekcja Fotograficzna „Balans” zameldowała się na zajęciach punktualnie! W nowy miejscu ( wyszliśmy wreszcie z podziemia”), z nowymi pomysłami,( już planujemy kolejną wystawę i opracowujemy zakres działań).

Z Pałacu Książęcego, przenieśli się do Pałacyku przy ul. Jana Pawła II i choć to pałacyk a nie Pałac, to w pracowni wreszcie więcej światła, a za oknami normalny świat, a nie czubki drzew.

Przy stole, Balansowicze ze stażem kilkuletnim, ale i…

witamy nową Balansowiczkę Kasię. Mamy nadzieję, że zostanie z nami na długo i wesprze nas swoimi pomysłami i osobowością.

Była oczywiście nasza Alicja, czyli Ta co nas do „boju” zagrzewa i studzi jak się za mocno rozpalimy,

Była też kawa, bo z nią się lepiej myśli, a myślenia mieliśmy sporo, bo to przecież spotkanie organizacyjne (jak to na starcie rocznym bywa).

Pranie mózgów, podlane kawą zaowocowało planami na kolejne tygodnie i miesiące

A że pomysłów nie brakowało, to nam się całkiem ciekawy plan zajęć „udziergał” . Oprócz nowych pomysłów , były nowe fryzury, nowe kolorki na włosach, opalone twarze i kupę wspomnień wakacyjnych, którymi się uczciwie podzielono.

To tyle  w kwestii „organizacyjnej i powitalnej, a teraz czas na

WRZEŚNIOWY PLAN ZAJĘĆ! 

05. 09. 2019r   – Zajęcia organizacyjne.  Zadanie domowe –WRZOSY – wnikanie w kolor.

12. 09. 2019r  – 10 ulubionych zdjęć, ich prezentacja i omówienie poszczególnych kadrów. Zadanie domowe – JARMARK MICHAŁA – światło i detal.

19 .09. 2019r – Przegląd prac domowych (Jarmark Michała), wyjście w plener – praca z lupą. 

26. 09. 2019r  – Wspomnienie z wakacji w dziesięciu kadrach. Obróbka zdjęć w programach komputerowych.

A gdy już wszystko zostało wymyślone, omówione, zapisane i zatwierdzone, odetchnęliśmy z ulgą, a nasza Alicja przymknąwszy oczy rzekła

” to teraz już nic, tylko, za aparaty w dłonie i niech się dzieje co ma się dziać! „

A dziać się będzie, więc…,  ZAPRASZAMY WSZYSTKICH CHĘTNYCH (i tych jeszcze niezdecydowanych) do dołączenia do sekcji ” Balans”, bo nie tylko czegoś się tu można o fotografii nauczyć, ale zapewniamy dobre towarzystwo i niezłą zabawę.

ZAPRASZAMY I DO ZAKLIKANIA!!!

Poprzednio była relacja z otwarcia wystawy AKT, dzisiaj prezentujemy nasze prace, które były wystawione na wstawie. Zapraszamy

Trwało to dość długo, ale wreszcie jest! Nasza kolejna wystawa stała się faktem i nasze prace zawisły tym razem nie na ścianie, ale na odpowiednich urządzeniach! I to nie koniec nowości!

Prace zaprezentowały się nie w Pałacu Książęcym, lecz w nowo odnowionej willi Johana Matzke, zwanej potocznie Pałacykiem. Wnętrza piękne, pachnące świeżością, więc nasze prace miały oprawę godną tematu. A wyglądało to tak!

Jak przystało na dobrych gospodarzy, zadbano nie tylko o strawę duchową, ale także i tą jadalną. Było co wlać, do czego nająć, co przekąsić (doskonałe ciasta, które wypadły z kadru) i czym się do witaminizować.

Ostatni rzut oka na stół, ostatnie spojrzenie na salę wystawową ….

i można zaczynać!

Były odpowiednie przywitania, przemówienia i podziękowania…. ,

… których wszyscy z odpowiednią uwagą wysłuchali.

Była i oprawa muzyczna. Spod palców młodej akordeonistki popłynął walczyk paryski, który zapachniał klimatem Montmartre i bohemom artystyczną, więc nastrój był odpowiedni do miejsca i uroczystości.

A potem, my, sprawcy tego „zamieszania” (czytaj AKTU), usłyszeliśmy opinię, że prace były na odpowiednim poziomie, że pokazały piękno kobiety i że należy nam się za to nagroda! No i dostaliśmy po dyplomie (za udział w sekcji fotograficznej Centrum Kultury w Żaganiu, w roku SZKOLNYM 2018/2019.  który także dowodził, że zdaliśmy i możemy iść do następnej klasy!!! 🙂 (czerwony pasek też był!)

A kiedy już wszyscy (którym się należało) otrzymali „cenzurkę” do następnej „klasy”, padło zaproszenie do obejrzenia naszych prac i do poczęstunku. Czym chata bogata… .

Na zakończenia, jak to mamy w zwyczaju i co stało się już taką naszą małą tradycją, stanęliśmy do wspólnego zdjęcia. Jeśli myślicie, że zebranie w jednym miejscu i ustawienie wszystkich przed obiektywem jest proste, to się bardzo grubo mylicie.

No sami zobaczcie jak to szło!

Dzięki Bogu, wszystko ma swój koniec i to „zaganianie ” do kupy wreszcie się udało! Jak już wszyscy stanęli (lub kucnęli, czy też się położyli) na swoim miejscu, jak przestali się wreszcie ruszać, można było zrobić zdjęcie.

Na wszelki wypadek zrobiono dwa, bo gdyby jedno nie wyszło, to drugi raz, całej tej naszej uchachanej „gromadki”, za nic w świecie nie dałoby się od nowa zebrać!

I tak to się działo!

Było naprawdę bardzo pięknie, profesjonalnie, uroczyście i jak na wystawę fotograficzną przystało…, chyba ciekawie?.

To by było tyle! Na koniec, chcielibyśmy podziękować wszystkim zaangażowanym w tą wystawę. Za pracę i profesjonalizm.  Dziękujemy za możliwość zaprezentowania swoich prac w tak odpowiedniej formie i w tak pięknym pomieszczeniu. Myślę, że „Kobieta”, która była tematem tej wystawy „zasłużyła” na taką oprawę!

Dziękujemy wszystkim uczestnikom naszej wystawy i mamy nadzieję, że również bawiliście się dobrze!

Dziękujemy i polecamy się na zaś, bo już myślimy o kolejnej wystawie i liczymy, że będzie mogła zaistnieć!

Do zaklikania!!!

Zanim zatrzymamy ruch, pragniemy zaprosić wszystkich chętnych na: Otwarcie naszej fotograficznej wystawy, której tematem jest „AKT KOBIECY” Otwarcie wystawy odbędzie się 6 CZERWCA (czwartek) o godz. 17-tej. w PAŁACYKU przy ul. JANA PAWŁA II 7 ( dawna biblioteka publiczna) ZAPRASZAMY!!! 

A teraz wracamy do tematu, czyli do ruchu, co nie jest w ruchu.

Czy to możliwe? Oczywiście np. ruch uliczny można zatrzymać!. Wystarczy policjant z „lizakiem” i wszystko na ulicy nieruchomieje. Ale czy zatrzymasz podskakującego? A co na to grawitacja? No właśnie.

Obecna technika potrafi pominąć i grawitację i to nie w kosmosie, ale tu, na naszej matce ziemi, która nie waha się grawitacji użyć. Ona używa, a my „pstryk” i np. choćby nasza Trenerka, zwisa w powietrzu i tak pozostaje:).

No dobrze. Może tylko na fotografii, ale zawsze to zawisa i nie spada:).  A dowód na to? Ot on!

I takie to zajęcia mieliśmy na ostatnich zajęciach. Zatrzymywaliśmy nie tylko osoby, ale i ptactwo (gołębie, bo nie uciekały), wodę (bo się lała) i tęczę która na kroplach przysiadła.

Wypad z aparatami w plener w tak piękny czas, to czysta przyjemność, zwłaszcza, że i lody zdążyliśmy skonsumować w między czasie. A co! kto łasuchom zabroni? 🙂

No dobrze!  już kończę, a to co poniżej, to zatrzymywanie tego co dało się zatrzymać i nie zdążyło spaść.  Miłego oglądania.

Jak widać powyżej, trudno się oprzeć naszej matce ziemi i człek, tak czy siak, przytulić się (jak to do matki) pragnie do niej. A czym najpierw, to już inna bajka:)

Dziękujemy za odwiedziny. Zapraszamy na kolejny post i na otwarcie naszej fotograficznej wystawy, której tematem jest „AKT KOBIETY”  Otwarcie wystawy odbędzie się 6 CZERWCA (czwartek) o godz. 17-tej. w PAŁACYKU przy ul. JANA PAWŁA II 7 ( dawna biblioteka publiczna)

To właśnie tam ruszyliśmy na spotkanie historii i to spotkanie twarzą w twarz, a ściślej pisząc, obiektywami w daleką przeszłość i obecną teraźniejszość.  Nie będę opisywać historię poaugustianskiej biblioteki klasztornej, kościoła, kaplic, krużganków i tego co się na dawny poaugustianski zespół klasztorny składało. Wszystko to można wygooglać w Internecie, przeczytać w książkach historycznych lub wysłuchać Pani która oprowadza zwiedzających i pięknie o obiekcie opowiada.

Ja tylko mogę dodać to, że wędrując korytarzami tonącymi w półmroku, w których plamy światła padające z okien wydobywały freski naścienne, pozwalające się podziwiać. Że czuliśmy zapach historii, a gdyby wsłuchać się uważnie w ciszę, na pewno  usłyszelibyśmy stłumione kroki zakonników, udających się na wieczorne modły.

Patrzyliśmy na grzbiety ksiąg pisanych wieki temu, w których czyjaś dłoń mozolnie  wpisywała formuły, traktaty, myśli, rozważania, modlitwy.

Podziwialiśmy kulę ziemską wpisaną w okrągłość globusów, drewniane schody, skrzypiące przeszłością, które wiodły nas w górę i w dół, tak samo jak wieki temu klasztornych braci.

Mogliśmy usiąść w ławach, tak jak kiedyś Kanonicy i choć przez chwilę posłuchać ciszy, a stojąc pod sklepieniem szeptanym, usłyszeć nawet odgłos spadającej myśli.

Ta nasza tam wizyta, to był piękny czas. Pięknie wykorzystany i mam nadzieję, że z równie pięknymi kadrami, będącymi naszym indywidualnym postrzeganiem historii,  z którą mieliśmy przyjemność obcować.

A oto jak obcowaliśmy!!!

I takie to właśnie było „podpatrywanie” historii i dokumentowanie teraźniejszości.

Gdy już przyszedł koniec naszej wycieczki po Poaugustianskim Zespole Klasztornym, zgodnie z tradycją, udokumentowaliśmy nasze tu wspólne bycie. Dla pamięci i wspomnień, a żeby było to z mocniejszym akcentem, „pamiętajki” będą dwie.

To na tyle. Dziękujemy za wspólną wycieczkę i do zaklikania! 🙂

… i taki był temat kolejnego zadania domowego.

Każdy z nas szukał i powiewu i świeżości na swój sposób. Wiosna z racji swojej młodości dostarczyła i jednego i drugiego. Wystarczyło rozejrzeć się wokoło i można było wybierać jak za przeproszeniem, w ulęgałkach.

Temat potraktowano i na poważnie i na wesoło, ale to właśnie jest w tym wszystkim dobre, że co aparat ( i ten kto go trzyma), to inne spojrzenie.

Oglądających uprzedzam, że przeciągi się zdarzą, a i ognie (spokojnie! nie piekielne) też. Tak ubezpieczeni od odpowiedzialności przeciągowej i ogniowej, zapraszamy i na powiewy i na świeżości! 🙂

Jak widać powyżej, Alicja postawiła na świeżość własną (ku niezadowoleniu stomatologów), na świeżość nabiału, który w postaci jaja na twardo (może nawet w majonezie) kusi (niezważając na cholesterol), by wreszcie powiewem miętowego oddechu udowodnić, że świeżość i powiew jest wszędzie. A jak nie ma, to się je zrobi, choćby tiktakiem! 🙂

Czyż jest coś bardziej świeże i powiewne niż młodość z wiatrem we włosach? Czyż świeża zieleń gałęzi rozwianych podmuchem na wietrze nie jest kwintesencją powiewu świeżości? Czyż pranie na sznurku nie spełnia wymogów zadania? Wszystko mieści się w temacie i tak właśnie Ela załatwiła się z zadaniem!

Nikogo nie trzeba przekonywać, że woda jest powiewem świeżości. Gasi pragnienie, chłodzi w skwar, nawadnia bryzą rośliny.  Taki powiew świeżości Gienia napotkała, napiła się go,  zadanie domowe nim załatwiła i zatrzymała w ruchu wodę, by pokazać jej niesamowity kształt.

Basia wyraźnie postawiła na powiew świeżości już sprawdzony i zaakceptowany przez naród. „Dmuchawce, latawce, wiatr…”, czyli : dmuchawce -delikatność, świeżość / latawce – powiew, świeżość (bo latawiec tyle co zrobiony) / wiatr – powiew, dmuch.  „Jak statki na niebie” – statki – żagle -powiew – bryza – świeżość. „ Dziś przed domem na podwórku pranie suszy się na sznurku i na wietrze znów powiewa, będzie świeże jak …. ” – pranie- świeżość – wiatr- powiew. Podmuch świeżości w krótkiej zwięzłej formie, podparty cytatami! (może być przykładem na prace maturalną z polaka) !

Powiewu świeżości na działce wiosną nie brakuje, więc po co gdzieś daleko szukać, jak jest na miejscu? Jak widać powyżej, działkowa świeżość i jej powiew został w pełni wykorzystany.

Że woda to świeżość, to już udowodniliśmy, ale Lucynka wypompowuje tą świeżość taką pampom, że aż powiało przeszłością, a rozwiana czerwień w zielonych liściach udowadnia, że oba kolory są kompatybilne. Co zaś się tyczy ostatniego kadru, to tu mamy i świeżość (firanka niedawno prana) i powiew tejże świeżości, (bo przeciąg się zrobił jak diabli)! Lucynka! Świeżość zostaw ale powiew zamknij, bo jeszcze kogo przewieje!!!

Tanię wyraźnie wzięło patriotycznie, ale nie ma się co dziwić. Zadanie dano to zrobienia w czasie święta flagi więc nie sposób tego pominąć, a można i wykorzystać. Tania, ogniem w powietrzu wydychanym pokazała i podmuch i świeżość (wszak ogień oczyszcza), w fladze łopoczącej na wietrze podmuch jest, a słońce namalowało na niej promieniami swymi orła (przynajmniej ja tak to widzę, a orzeł świeżutki, tyle co podświetlony), no i powiew za motorkami też jest na pewno. Co do jego świeżości mam niejaką wątpliwość, ale ten orzeł słoneczny, w pełni to rekompensuje Zadanie zaliczone na 6!

Nad zadaniem Marka, długo dyskutowaliśmy. Nie było łatwo odnaleźć tu i świeżość i powiew. Różne padały interpretację obrazów (z uwzględnieniem obu rzeczowników) przedstawionych powyżej. Była mowa i o świeżości jako reinkarnacji, była mowa o świeżości konia (wypucowanego  przed występem). Powiew w sumie załatwiał nam dmuch ogniowy, a jakby jeszcze tak ten dmuch ogniowy się przeniósł (nie daj Boże) na domostwo, to trzeba by było je odbudować, więc powstałoby jak Feniks z popiołów, czyli była i świeżość. Reasumując. Marek podał nam prace, które zmuszają nas do własnej interpretacji i to jest naprawdę dobrze odrobione zadanie domowe. Każdy sobie sam znajdzie własny powiew świeżości!

No i zostałam ja. Jak widać Ameryki nie odkryłam, bo i dmuchawiec i pranie i zielenizna już były, więc tylko zaznaczę, że zamiast koszuli miały wisieć kalesony z troczkami, które to miały powiewać na wietrze, a wokoło miał się roznosić zapach świeżości płynu do płukania. Niestety. Takich prawdziwych kaleson nie zdobyłam, więc koszula musi wystarczyć. Dmuchawiec choć już był, to w ten mój się tyle nadmuchaliśmy powiewem, że szkoda było tyle pary zmarnować i zdjęcia nie wstawić. Co zaś się tyczy zielenizny z powiewem świeżości wiosennej, to jest z pozycji żaby, a żeby takową uzyskać, to musiałam legnąć w owej świeżości i narazić się na kleszcze. Za takie poświęcenie chyba należy mi się zaliczenie zadania? No! Dziękuję.

I tak szczęśliwie dotarliśmy do końca. Mam nadzieję że nikogo ten nasz powiew świeżości nie przewiał i że za tydzień znowu się tu spotkamy!

Do zaklikania

Kolejne nasze zajęcia odbyły się właśnie w manufakturze, czyli, w dawnej Żagańskiej Czesalni Wełny, zwanej potocznie „Czesalnią”.

Tą fabrykę włókienniczą założył w 1832 roku August Gerber. Po 1945 r fabryka zmieniła właściciela i przeszła pod zarząd państwa polskiego i tak powstała Żagańska Czesalnia Wełny, która przez 40 lat produkowała czesanki wełniane. Obecnie funkcjonuje jako zakład o nazwie „Polstops”, który specjalizuje się w kompleksowym przetwórstwie wełny owczej oraz innych naturalnych surowców.
To tle w kwestii wprowadzenia w projekt, który mieliśmy zrealizować. Była to niewątpliwie wyprawa w przeszłość, gdyż budynki jak i hale nasiąknięte są historią która tu się tworzyła.

Każdy z nas inaczej odbierał ten fabryczny świat.

Ja, z pozycji dawnego pracownika, widziałam okruchy które pozostały z tętniącego życiem i szumem maszyn zakładu. Maszyny milczące, oplecione pajęczynami czasu i półmrok w pustych halach. Patrzyłam na taśmy, które jak wiele lat temu spływają spod wałków, by spleść się w bobiny.

Inni widzieli maszyny pamiętające dawne lata, bobiny poukładane rzędami pod ścianami, taśmy wijące się pod wałkami i pracowników, którzy obsługiwali maszyny.

Robiliśmy zdjęcia, słuchaliśmy wyjaśnień towarzyszącej nam pani która nas oprowadzała i żałowaliśmy, gdy padła komenda ” kończymy”.

Mało nam było, bo chciałoby się zajrzeć jeszcze i tu i tam, a że „wolności” w poruszaniu się po zakładzie nie otrzymaliśmy, więc zrobiliśmy to na co nam pozwolono i z żalem opuściliśmy zakład, dziękując za gościnę.
Ale póki się wynieśliśmy to jeszcze (zgodnie ze zwyczajem), uwieczniliśmy się w miejscy pleneru, czyli tym razem w dawnej „Czesalni”.

A że nam było mało, to obeszliśmy zakład od tyłu i tam, na tle zacnych budynków fabrycznych, zrobiliśmy jeszcze jedno wspólne zdjątko (no, może nie jedno), ku pamięci i dla pamięci:)

I w takim właśnie „układzie”, zakończyliśmy zwiedzanie i uwiecznianie w kadrach manufaktury zwanej dawniej „CZESALNIĄ”, a dzisiaj POLTOPSEM.

Było to nasze kolejne doświadczenie w dziedzinie fotografii. Fotografia dokumentalna, (a do takiej , (przynajmniej niektóre fotografie) można zaszufladkować to nasze spojrzenie na manufakturę, która stoi tu od 187 lat.  Niezła z niej „staruszka” 🙂

I na tym kończymy naszą wyprawę w przeszłość i teraźniejszość. A jaka będzie przyszłość? Ano zobaczymy:)

Dziękujemy za odwiedziny i do zaklikania 🙂

W Wiosennym rytmie cała wiosna pląsa.

Czy to na trzy pa, czy kołysze bluesem, czy namiętnością tanga podnieca, czy też po prostu, swoją powtarzalnością w kolorze i kształcie, unosi nas w wiosennym zachwycie, to zawsze będzie to WIOSENNY RYTM.

Bo wiosna jest cudem Boga.

Kiedy budzi się do życia wszystko co może, gdy po szarych, smutnych miesiącach delikatna zieleń wspina się na gałęzie drzew, gdy w ogrodach rozkwitają pąki pierwszych wiosennych kwiatów, to chyba nie ma takiego człowieka, który by się nie uśmiechnął i nie zanucił… „wiosna, wiosna, wiosna ach to ty… .

I taką to wiosnę mieliśmy za zadanie pokazać. Jej rytm, jej piękno, jej powtarzalność, która jest niepowtarzalna.

Meldujemy! ZADANIE WYKONANE!

I tak pląsając wiosennie do pląsaliśmy do finału. To tyle naszej wiosny i jej rytmu:)

do zaklikania:)

W ostatnim poście było, jak nasza grupa „szalała” z aparatami po Osiedlu, a dzisiaj jest co z tego szaleństwa nam wyszło.

I nawet jeśli gadulstwem się zajmowano i nawet jeśli w kadry nawzajem sobie wchodzono, to jednak udało się nam zrobić parę fotografii, na których nas nie ma, za to jest…, Osiedle na Górce!

Żeby już nie przedłużać, zapraszamy z nami na spacer po Osiedlu, a jeśli kogoś nogi za bolą, to przysiądziemy na krzesełku, przy stoliku, zamówimy eklerka i kawę, skonsumimy i ruszymy dalej! No to w drogę!

Acha! Żeby nie było nieporozumień! Każdy płaci za siebie!!! Trudno! takie życie! 😉

I tak to szczęśliwie dotarliśmy do końca. Dziękujemy za spacerek, ja już znikam, a jeśli ktoś czuje niedosyt, to niech wskoczy w real i ruszy dalej 🙂

Do kolejnego zaklikania!:)

Na górce jest osiedle i dlatego teraz tak się nazywa. Dawniej to było Osiedle XXX-Lecia, ale czasy się zmieniły, nazwy też i dlatego teraz nazywa się Osiedle na Górce. Faktem jest, że do niego jest pod górkę i pewnie stąd ta nazwa.

Naszym zadaniem było uwiecznić w kadrach osiedle i to co na osiedlu. Mówisz! Masz! Aparaty w dłoń, statywy na plecy (lub kto gdzie mógł) i ruszyliśmy uwieczniać rzeczywistość.

W dzisiejszym poście niewielka relacja z naszego pracowania, a co z tego wynikło, będzie w kolejnym poście.

Nie żebym chciała napięcie budować, ale sporo fajnych ujęć jest, więc szkoda się nie pochwalić, tym bardziej, że Osiedle nie wielkie, więc co chwilę ktoś z nas wpadał na siebie i w rezultacie dowody na ciężką pracę naszą są i to w sporej ilości.

Reasumując! Balansowicze podczas pracy twórczej, czyli „jak to po Osiedlu, ze statywami (i aparatami) ” popłoch” w śród przechodniów czyniliśmy”.

A zaczęło się tak! Zbiórka!!!

Wiatr jak widać w oczy i włosy wiał, ale nic to! Dotarliśmy! A tak poza tym, to jeszcze takiego wiatru we włosach mych to nikt mi nie sfocił!!! I wreszcie mam!

A potem krótka (powiedzmy) narada, wymiana doświadczeń i niedoskonałości i oczywiście wspólne zdęcie „ku pamięci” !

No nie! Czy tak można zrobić zdjęcie? W obiektyw się patrzeć!!! I nie machać przeszczepami ! Ustawić się i nie ruszać!

No! Można? Można! jak nie wrzaśniesz to nie słuchają! No i wyszło! A teraz rozejść się i do roboty!

Hm…, Trawkę robić czy babkę?

Lucynka! Ja na naprawdę nie fociłem Pajączka, ja to drzewko przed nią fociłem!!!

No poczekajcie! Już ja wam pokażę co znaczy robić mi tyły! A od przodu to nie łaska!

No tak! Ja tu sobie kadr wymoszczam, a tu czyjeś plecy, plecaczek i wdzianko różowe! Pajączek! Zejdź z kadru!!!

Ja włażę w kadr?! To oni się do mnie dopięli! Ok! Już ja sobie znajdę własny kawałek Górki! O!

Tam Józek, tam Pajączek, tam Lucynka, tam Alicja…, o! tam nikogo nie ma!!! No to biegiem i focimy!

Mam to! Udało się! Kadr bez Balansowicza! Brawo ja!!!

Dziewczyny! Zrobiłyście coś dobrego? Bo mi ciągle ktoś w kadr włazi!

Przecież mówiłam!!! Robimy nie tylko budynki! Ludzi też! Niech widać że w Żaganiu mieszkają ludziska! Stawiamy statywy i robimy! Robimy! Robimy!!!!

Robimy, robimy! Przecież cały czas robię! A przecież przemieszczać się muszę, no nie?

No i proszę! Jak siedzą i gadają, to przynajmniej nie wchodzą w kadr i można wreszcie spokojnie popracować!

Ej! Co będziesz robił jakieś tam odrapane murki! masz tu takie dwa „obiekty”, że tylko brać! No! My już gotowe! No! Widzisz jak pięknie potrafisz zrobić Baśki dwie! 🙂

No dobrze! Baśki są, Józiu też, Marek, Gienia, Ala…, a gdzie Baśka?

Ja nie wiem gdzie, ja „Robiłam” cukiernię!

Ja tam nie wiem, ale pewnie gdzieś tu za zakrętem nas foci, a potem wystawi nas na blogu, że niby nie pracujemy, tylko siedzimy i gadamy! Prawda Pajączek?

Prawda, prawda! Ale my przecież pracujemy, tyle że aparat musi odpocząć!

Zaraz…, a gdzie ja mam zapasową baterię ?????

No i miałam! 🙂 A teraz kochani! Przy tak pięknej krówce robimy zbiorówkę!!! Ku pamięci!

A teraz idziemy podziwiać kwiatostan osiedlowy!

No i proszę! Nic w przyrodzie nie ginie! Nawet ja! Się znalazłam! No to w kwiatostan!

A kwiatostan osiedlowy wygląda tak! O przepraszam! To ty?

To jest drzewo!!! jak jeszcze raz ktoś powie że to moje poroże, to użyję statywu!

Ktoś coś mówił?????

Ja nie! ja podziwiam kwiatki!

Poroże?! Gdzie? Kogo?

Ja pracuję! A jakie poroże?

Ja nic nie widzę i nie słyszę, patrzę w obiektyw! Pracuję!

Ale ładnie Ci w tych gałązkach, czy czymś tam. Zresztą, jak zwał tak zwał, fotkę masz! 🙂

No i co ja mam focić! słup od latarni!!!

Jak pod drzewkiem taki tłok, to ja robię drugą stronę!

Uważaj na pszczoły!!!! Strasznie brzęczą! Chyba wkurzone!!!!

I co brzęczy! Co brzęczy! Portret ci robię, więc siedź cicho i się nie ruszaj bo mi nieostre wyjdzie!!!

Mnie już nogi bolą, myślisz że kwiatki z tej odległości też wyjdą?

ok! jeszcze jeden kadr i koniec!!!! Dobra robota!!! (mamy nadzieję) !

A co z tego wyszło, w następnym poście!

do zaklikania!

Każdy z nas ma ważne i mniej ważne punkty w swoim życiu, w swojej codzienności. Mają one swoje miejsce, swoją hierarchię ważności i to według niej, układamy je w szufladzie zwanej życiem.

Wskazanie takich właśnie punktów,  było kolejnym naszym zadaniem domowym.

Jak poniżej zobaczymy, dla każdego z nas, tymi punktami jest co innego, niemniej jednak, to właśnie one są dla nas wyznacznikiem ważności.

Każdy temat można potraktować w różnoraki sposób i tak też się stało. Jedni podeszli do sprawy poważnie inni z przymrużeniem oka. Każde podejście prowadzi do tego samego końca, czyli do zaliczenia kolejnego zadania domowego, do treningu (a wiadomo że trening czyni mistrza), do przyjemności fotografowania i do podzielenia się swoim spojrzeniem na świat i jego przypadłości.

A że mi często mówią „do brzegu Baśka, do brzegu”, to łapię oddech i krytą żabką pomykam do najbliższego brzegu, czyli do kadrów i naszych „ważnych punktów” .

I takie to nasze ważne punkty są! Nic specjalnego, ot po prostu części naszej codzienności 🙂

Do zaklikania!!!

„ Dzieci z autyzmem z przedszkola „Dalej razem” w Żaganiu będziemy mogli niebawem zobaczyć na poświęconej im wystawie.

Dziś podglądaliśmy życie przedszkola i sesję fotograficzną, w którą zaangażowali się członkowie sekcji „Balans” przy Centrum Kultury w Żaganiu. To wspólna akcja Fundacji Piętro Wyżej i prowadzącej przedszkole Fundacji Sigma.

Co z tego wyniknie, dowiemy się już niebawem, 2 kwietnia.”

Taką wiadomość opublikowano na stronie Polskiego Radia Zachód i my tą wiadomość potwierdzamy!

Przedszkolaki okazały się jak to dzieci, jedne spokojne, z zaciekawieniem spoglądały w obiektywy, a za innymi nawet fokus nie mógł nadążyć.

Zwalnialiśmy migawki raz za razem. Przy zabawie, przy nauce, przy codziennych zajęciach.

Każdy z nas, ze swoją emocjonalnością.

To był trudny, ale piękny projekt. Motylki, Pszczółki, Żabki i Biedronki pozwalały nam się fotografować, a jeden Młodzieniec nawet sfotografował fotografujących.

Może z ostrością jeszcze nie było najlepiej, ale jak na pierwszy raz, to szacun! :)., 

Muszę przyznać, że było to duże wyzwanie i duży stres. Nie wiem kto bardziej był stremowany, Przedszkolaki czy my, ale wystarczyło niewiele czasu, a atmosfera się rozluźniła i poszło!

Przy zabawie, przy nauce, przy codziennych zajęciach. Każdy z nas, ze swoją emocjonalnością, próbował pokazać to na swój sposób.

Reasumując. Zadanie wykonaliśmy, materiał z sesji został przekazany, a jakie prace zostaną wybrane na wystawę, to już zadecydują zleceniodawcy. Mamy nadzieję, że udźwignęliśmy temat.

Czy tak było? To się okaże na wystawie, której otwarcie odbędzie się 2 kwietnia w Żagańskim Pałacu Kultury.

Zapraszamy:)

Nowe miejsce, my ci sami. Przenosiny łatwe nie były. Słowo pisane przeprowadziło się bez sprzeciwów, za to obrazowość (czytaj fotografie) stawiały opór niczym obrońcy Stalingradu, ale jak wszystko ma swój koniec, tak i to wreszcie dobiegło końca. Co prawda, kopiowanie bloga już prawie opanowałam za to pisanie nowych postów okazało się nie takie proste. Ale po którymś tam razie. poszło! Mam nadzieję, że już będzie z górki. Koniec wstępu, zaczynamy po staremu! 🙂 A więc! PORTRETOWO

Marek z Pajączkiem udokumentowali zajęcia portretowe więc wstawiam, by było widać, że pracujemy nadal.

Portrety miały być rozbielone, więc biedziliśmy się trochę, ale jakoś i to przetrawiliśmy. Deficyt portretowanych był trochę odczuwalny, ograniczał i przeszkadzał, ale stwierdziliśmy, że minimalizm też ma swoje uroki i zagospodarowaliśmy to co było. Rezultaty? oto one!

portrety jak widać zostały poczynione, więc temat uważam za zamknięty i odrobiony.
Za dwa tygodnie przyjdzie nam się zmierzyć z aktem i to dopiero będzie wyzwanie ale i przygoda. Ale w najbliższym tygodniu, fotografia uliczna na długim czasie czyli…, ulica i duchy:0

A kiedy wychodziliśmy wczoraj z naszych sekcyjnych „kazamatów” w plener, taki o to widoczek nam się ukazał! Nasze stare platany w czerwieni zachodu!

Już wiem! Łatwo nie było i nie będzie! Napisali że przenosiny to łatwo, szybko i przyjemnie! Chciałabym żeby to coś, co tak napisało, wstawiło za mnie te dzieci fotek w odpowiednie miejsce i pod odpowiednimi podpisami. Tekst owszem, wszedł szybko, ale cała reszta, to droga przez mękę!

Pomijam, że niby po Polsku, ale nie do końca i każda „pomoc” jest nie po naszemu, że niby proste, ale nie do końca i nie intuicyjne, jak miało być, to jeszcze potrafi przerwać, nawet w trakcie np. ładowania zdjęć.

Ale ja jestem uparta i zrobię to, bo szkoda mi naszych wspomnień i emocji gromadzonych na naszym blogu. Cóż. Jak trza to trza!

witamy na blogu sekcji fotograficznej „Balans”

Robert Bresson powiedział,  ” Fotografując staraj się pokazać to czego bez ciebie, nikt by nie zobaczył”.

Staramy się więc pokazać to, czego bez nas byście nie zobaczyli. MIŁEGO OGLĄDANIA I CZYTANIA:)